Live without dead time!

The biggest problem with the way we’re doing things is
The more I let you have – the less that I’ll be keeping for me!

Ο τίτλος είναι ‘κλεμμένος’ από ένα τεύχος του περιοδικού Adbusters. Μιλάμε πάντα για ένα από τα αγαπημένα μου περιοδικά, το οποίο αν και αριστερίζει ξετσίπωτα μερικές φορές με βοηθάει να αλλάξω την προοπτική που βλέπω κάποια πράγματα. Το συγκεκριμένο τεύχος αναφέρεται στον τρόπο που σπαταλάμε τον χρόνο μας εμείς οι άνθρωποι που ζούμε και εργαζόμαστε στις δυτικές κοινωνίες. Αρχικά, πίστεψα ότι το περιοδικό απευθυνόταν στους άλλους και όχι σε μένα. Έκανα λάθος. Στην περίπτωση μου το κακό συνέβη όταν ‘έκαψα την παιδικότητα μου’ και αντιλήφθηκα ότι σχεδόν όλοι μας αναγκαζόμαστε να πουλήσουμε τον χρόνο μας, άλλοι ακριβά και άλλοι πολύ πιο φθηνά.

Η λιγοστή εμπειρία μου μου έχει διδάξει ότι η τιμή του χρόνου αλλάζει όπως το χρηματιστήριο. Για πολλούς από μας είναι μια επένδυση… Για κάποιους είναι μια μακροχρόνια επένδυση, κάποιοι άλλοι περιμένουν τα αποτελέσματα άμεσα και μάλιστα με μεγάλη απόδοση. Άλλοι κάνουν αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και άλλοι επιλέγουν να αγοράσουν μετοχές χρόνου των άλλων. Για να μην αναφερθώ εδώ ότι μερικοί περιμένουν και τα αποτελέσματα του τριμήνου, όπως οι άνθρωποι της Dow Jones περιμένουν να ανακοινωθούν το ποσοστό της ανεργίας – αν δεν το ξέρεις το ποσοστό της ανεργίας είναι άμεσα συνδεδεμένο με τα κέρδη του χρηματιστηρίου…

Με λίγα λόγια ο χρόνος έχει όλα τα χαρακτηριστικά που μπορεί να έχει ένα χρηματοπιστωτικό προϊόν. Xα, λεπτομέρεια: όπως κάθε χρηματοπιστωτικό προϊόν που αιωρείται σε μια οικονομική πλατφόρμα η αγορά του χρόνου περνάει από απαραίτητες για την βιωσιμότητα του συστήματος κρίσεις.

Όπως η οικονομική κρίση στην Αμερική για παράδειγμα… Αν ζούσες στη Νέα Υορκη και διάβαζες το συντηρητικό Εconomist θα ήξερες ότι κάθε αγορά/πλατφόρμα είναι απαραίτητο να περνάει από κρίσεις. Οι κρίσεις αυτές είναι μπορεί να είναι τεχνητές οι φυσικές. Όταν τα πράγματα έρχονται ως φυσική συνέπεια της εφαρμογής των κανόνων της ελεύθερης αγοράς (πράγμα σπάνιο) ότι όλα κυλάνε και ρυθμίζονται ‘από μόνα τους’ κάποια στιγμή. Το πρόβλημα όμως ξεκινάει όταν οι κρίσεις ρυθμίζονται από εξωτερικούς παράγοντες (λέγε με Κυβέρνηση, Παγκόσμια Τράπεζα κ.α) ανάλογα με τις ανάγκες των λιγοστών ανθρώπων που ξοδεύουν σε έναν δείπνο όσο το τριμηνιαίο εισόδημά μου.

Χαίρομαι που μερικοί από αυτούς ξύπνησαν το πρωί με κάποια εκατομμύρια λιγότερα. Εκατομμύρια τα οποία δεν υπήρχαν. Εκατομμύρια τα οποία δεν ήταν άτι παραπάνω από αριθμούς σε ένα excel. Χαίρομαι που ένοιωσαν έστω και για λίγο το πρωινό άγχος και την ανασφάλεια για την αυριανή ημέρα.

Το πρωί ήταν η ανακοίνωση της κατάρρευσης του χάρτινης περιούσιας τους, το μεσημέρι τους το ανακοίνωσαν επισήμως, το απόγευμα ήρθε το διαζύγιο με την όμορφη σύζυγο.

Φυσικά αυτά ήταν τα μεσαία ψάρια γιατί τα μεγάλα είχαν φίλους στην Κυβέρνηση που τους εξαγόρασαν. Με χρήματα που δεν υπάρχουν φυσικά. Με χρήματα που είναι απλά αριθμοί σε ένα excel…

Αλλά έχει και συνέχεια… Τα μεσαία greedy ψάρια χρωστάνε στις τράπεζες. OK?
Οι τράπεζες δεν έχουν ρευστό για να τους δώσουν γιατί guess what: ποτέ δεν είχαν – μήπως είναι παράνομο /παράλογο /εξωφρενικό αυτό;
Και οι Κυβέρνηση (που ανήκει στα μεσαία ψάρια ) εξαγοράζει τις τράπεζες για να συνεχίσουν να πουλάνε χρήμα που δεν έχουν με εξωφρενικό επιτόκιο.

Συνήθως αυτά τα φαινομενικά πολύπλοκα οικονομικά συστήματα (συμπεριλαμβάνουν του συστήματος αγοραπωλησίας του χρόνου) λειτουργούν με πιο απλές διαδικασίες, ή μάλλον έχουν ένα και μοναδικό κίνητρο: την απληστία. Θυμίζω ότι η απληστία είναι ένα από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα…

Θα ήθελα να μπω στον πειρασμό να αμφισβητήσω τη νοοτροπία της αντιμετώπισης του χρόνου ως επένδυση, αλλά έχω απόλυτη επίγνωση ότι δεν μπορώ να πολεμήσω με τους δαίμονές μου. To μόνο που ξέρω είναι ότι ζω σε μια εποχή όπου εγώ και οι συνομήλικοι μου έχουμε απίστευτα εργαλεία, αλλά η δύναμη του ‘θέλω να χάσω άπειρες παραγωγικές ώρες στο Facebook’ είναι πολύ μεγάλη για να μας κάνει να βλέπουμε τα πράγματα με καθαρό μάτι και κυρίως να μην γίνουμε παθητικοί δέκτες μηνυμάτων.

Αυτό που προσπαθώ να κάνω τελευταία λοιπόν είναι να χρησιμοποιήσω μεθοδικά και οργανωμένα όλα αυτά τα εργαλεία για να μπορέσω να μην έχω dead time. Αυτή η αναδιοργάνωση μου έχει στοιχίσει σε αποχή από το blogging στο pSit.
Αυτή η διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί, αλλά θα επιστρέφω σύντομα με πολλή όρεξη για καινούργια πράγματα. Η αναχώρηση του Kamikazzzi για να σπουδάσει στη χώρα που θα διοργανώσει τους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες (που μεταξύ μας πρώτοι οι Έλληνες διοργάνωσαν τότε που οι άλλοι ήταν ακόμα στα μπανανόδεντρα) και η αναδιοργάνωση που έλεγα πριν μας έβγαλε λίγο εκτός προγράμματος, αλλά είναι γνωστό (σε μας) ότι λατρεύουμε τις αλλαγές. Προσωπικά νιώθω σαν να κλείνει ένας κύκλος γεμάτος εμπειρίες που συγκρίνονται μόνο με ένα τρίλεπτο περίπατο έξω από κάποιο κινέζικο διαστημικό σταθμό.

Εύλογα θα αναρωτιέται κανείς αν θα κάνουμε και άλλα projects (?).

Στην αρχή πίστεψα ότι θα το κλείσουμε το μαγαζί λόγο απόστασης μεταξύ των μελών της θρυλικής μας ομάδας, στη συνέχεια αντιλήφθηκα ότι θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε κάτι αρνητικό σε θετικό. Να αντιμετωπίσουμε την απόσταση με coolness και όχι με γκρίνια. Αν κάνουμε δηλαδή το αντίθετο…Αυτό που θα μπορούσε να μας αποτρέψει να κάνουμε κάτι τώρα μπορεί να είναι κάτι το οποίο μας εμπνέει για κάτι καινούργιο. Επιπλέον, υπάρχουν πάρα πολλά εργαλεία που μας βοηθάνε να επικοινωνήσουμε από απόσταση εύκολα και φθηνά.

Τα πράγματα είναι απλά… Μόλις αγοράσω το καινούργιο laptop και για κάθε Κυριακή θα πραγματοποιηθεί ένα μονόωρο ‘Skype-Sunday Sessions’ το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο από μια online συνάντηση που θα γίνει κάθε εβδομάδα με σκοπό το συντονισμό των projects που θα ακολουθήσουν.
Πραγματικά αδιαφορώ ποια θα είναι η αντίδραση του συνεταίρου pSit (δεν του το έχω πει) Η ιδέα με έχει ενθουσιάσει και είμαι σίγουρος ότι χρησιμοποιώντας πάντα την πειθώ μου (sic) θα τον ψήσω και το σχέδιο θα υλοποιηθεί.

Τα μεγάλα διαστήματα αποχής λοιπόν θα σχετίζονται με τη δράση μας και όχι με κάποια αποχή.
Μέχρι την ανακοίνωση του καινούργιου project: stay cool και φλέρταρε σε κάθε ευκαιρία!

Advertisements

10 Responses to Live without dead time!

  1. Ο/Η kamikazzzi λέει:

    Σε αποδιοργάνωσε η αναχώρησή μου??!?!!! Τελευταία δείχνεις σημάδια ανθρώπινων συναισθημάτων!! Που πήγε η ψυχρή μάσκα αδιαφορίας που τόσο επίδοξα έχτιζες όλα αυτά τα χρόνια?!! Να αρχίσω να ανησυχώ?? Χρησιμοποίησε την πειθώ σου και πες μου ένα καλό λόγο για να μείνω μέσα και να βλέπω την πιξελιασμένη φάτσα σου Κυριακάτικο από το να βγω έξω και να φλερτάρω???

    Ωραίο ποστ!

  2. Ο/Η Design Insane λέει:

    ρε, αφού δεν έχει φίλους! Μόνο εσύ του μίλαγες… Και τώρα μας τα πρήζει. Γύρνα πίσω καμικάζι αγάπη μου! 🙂

  3. Ο/Η kamikazzzi λέει:

    tiempo largo ninguÌ n considera, Signior Diseñador Loco.

    Δε μπορώ να γυρίσω πίσω… ακόμα δεν έφυγα! Ελάτε εσείς εδώ!

  4. Ο/Η lopi λέει:

    «The more money you spend, the more time you have to be out there earning it and the less time you have to spend with the ones you love»
    To quote είναι του Tracey Smith και το πέτυχα στο wiki όταν έκανα μια εργασία για τους ρακοσυλλέκτες.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Simple_living
    Αν τύχει καμιά Κυριακή ο Kamikazzzi να γυρνάει από pub σε pub φλερτάροντας μεθυσμένες αγγλίδες, ας το διαβάσεις εσύ Lee να μην βαριέσαι κιόλας.

  5. Ο/Η Lee Turtle λέει:

    Καλά, ποιός σου είπε ότι βαριέμαι; Η φίλη σου πήγε Αγγλία;

  6. Ο/Η lopi λέει:

    Και γιατί να σου πω δηλαδή, για να την «φάει» ο φίλος σου ο ξενιτεμένος?

  7. Ο/Η kamikazzzi λέει:

    Τι είμαι για να τη «φάω» ο Μπάμπης ο Σουγιάς??? Για ποια φίλη μιλάτε?

  8. Ο/Η Lee Turtle λέει:

    @ Lopi: Βασικά ρώτησα γιατί αν είναι Αθήνα θα ήθελα να την φάω εγώ. Ότι και αν κάνει πάντως καλό θα ήταν να μας βρει μπροστά της
    @ Kamikazzzi: http://fashionarchitect.blogspot.com/2008/10/afw-workshop-day-3.html
    (last photo)

  9. […] Psit άρθρο στο psit.wordpress.com Κι εγώ δεν πίστευα πως ο Lee το έγραψε αυτό… […]

  10. […] χρόνου, ένα θέμα που είχα θίξει και στο Live Without Dead Time – πάρτ ουάν. Θεωρώ ότι το σκηνικό του podcasting θέλει αρκετή βελτίωση, […]

Αρέσει σε %d bloggers: